Carla

‘Je zoon is opgenomen’.
Verbaasd dat te horen is Carla niet eens. Meer geïrriteerd dat ze haar ochtendwandeling niet kan maken. Ze had de deurklink al in haar hand toen de telefoon in de hal ging. Met een zwaaiende beweging probeert ze nu Bobby van zich af te slaan. ‘Sssst, je moet even wachten’, sist ze zachtjes. Snel brengt ze haar aandacht terug bij het telefoongesprek en ze hoort de ander zwijgend aan. Ze weet inmiddels hoe het gaat, dus eindigt ze het gesprek met dezelfde woorden als altijd. ‘Oké, ik kijk even boven wat ik nog in de kast heb liggen’.

Snel loopt Carla de trap op. Haar irritatie is nog lang niet weg, die blijft vast en zeker de hele dag in haar lichaam hangen. Weer een dag verpest door haar jongste zoon. Toen hij vier was, liep hij achter in ontwikkeling. Op latere leeftijd belandde hij om de haverklap in het ziekenhuis, niet in de laatste plaats door zijn eigen roekeloze gedrag. Er is geen dag voorbij gegaan zonder dat Carla zich zorgen maakte. Hoe anders is dat bij haar oudste zoon, die haar nooit teleurstelt. Bij hem lijkt alles van een leien dakje te gaan, wat haar leven een stuk aangenamer maakt, vindt ze zelf.

Zodra Carla de juiste kleren heeft uitgezocht, stopt ze deze in een weekendtas en zet ze alles beneden in de gang. Haar zoon kan wel even wachten, ze moet nu echt eerst Bobby uitlaten. Ze beperkt het dagelijkse ochtendrondje tot een wandeling naar het hondenpark en terug. ‘Sorry jongen, vanavond maak ik het goed’, zegt ze vol spijt tegen haar oudere Duitse herder. Ze laat hem achter in de keuken, stapt in haar auto en rijdt zonder navigatie naar de afkickkliniek.

Even denkt Carla terug aan de eerste keer. Ze kan zich dat moment nog goed herinneren. Als moeder zie je toch de slechte invloed van een ander op je kind. Niet dat ze daar iets tegenin te brengen had, want natuurlijk werkte alles wat ze zei averechts. Dat haar zoon door haar vingers glipte, ging zo geleidelijk dat het al te laat was om nog in te grijpen. Toch had ze zich er nooit bij neergelegd. Carla zou haar grip op hem terugkrijgen, dat kon gewoon niet anders.

Voordat ze er erg in heeft, is Carla alweer op haar bestemming. Ze pakt de weekendtas stevig vast, alsof ze haar zoon beschermt, en loopt naar de receptie. Ook al kennen ze haar hier, toch meldt ze zich elke keer netjes bij de receptioniste. Dat zou zij in die positie ook willen.
‘Hoi Melanie, het is weer zover, dezelfde kamer?’ vraagt Carla zo opgewekt mogelijk. Het meisje achter de balie weet maar al te goed dat ze geen gesprek hoeft aan te knopen en knikt alleen maar. Carla knikt beleefd terug en loopt vastberaden de gang op, recht op haar doel af: kamer 117.

Als ze voor de deur staat, verliest Carla even haar vastberadenheid en aarzelt. Ze heeft geen zin in de confrontatie, maar ze zal wel moeten. Als ze binnenloopt, ziet ze haar al zitten. Hevig opgemaakt, met de gebruikelijke paarse lippenstift op en het haar nu zwart geverfd. Elke keer hoopt Carla dat ze er niet is, en elke keer valt haar verschijning weer tegen. Net als eerder bij de receptie knikt ook dit meisje alleen maar. Meer dan het gebruikelijke telefoongesprek heeft Carla nog nooit uitgewisseld met deze zogenaamde vriendin. Ze wendt zich dus naar haar zoon, terwijl ze hem de weekendtas geeft: ‘Alles zit erin. Ga je er nu echt voor?’ Ook deze woorden zijn routine geworden.

Het meisje staat op van haar stoel en kijkt Carla kalm aan. Met grote passen loopt ze op haar hoge laarzen de kamer uit. Carla fronst haar wenkbrauwen en kijkt met een vragende blik haar zoon aan. Hij lijkt echter niet van plan iets te zeggen, haalt alleen zijn schouders op en laat zich terug in de stoel zakken. Minuten gaan voorbij, tot de oorverdovende stilte Carla te veel wordt. Ze durft de wens dat deze keer écht anders zal zijn niet hardop uit te spreken. In plaats daarvan geeft ze haar zoon een zoen en verlaat de kamer met alleen de woorden: ‘Je slaapkamer is nog steeds van jou’.

Elke 6 weken nieuwsbrief ontvangen?

[contact-form-7 id="679" title="Email formulier"]

Met welk verhaal kan ik jou helpen?

Stuur je e-mail naar info@tekstschrijf-ster.nl. Dan neem ik zo snel mogelijk (telefonisch) contact met je op.

Brenda Dekkers

2x Woordwaarde

Als je Marloes een tekst voor je laat schrijven, dan kun je ervan uitgaan dat je een doortimmerd, kloppend en fijn verhaal krijgt. Met de juiste boodschap, toon en/of zoekwoorden. Ze neemt je wensen net zo serieus als haar vak. Dat komt er nou van als je zo’n sensitief, intelligent en hard werkend mens bent als Marloes. Kortom: het is een plezier om met haar te werken.

Manon

SourceRepublic

‘Marloes verdiept zich in ieder onderwerp (finance, fashion, food, lifestyle, travel) waardoor ieder artikel van hoogwaardige kwaliteit is en geheel voldoet aan de wensen van de klant. Daarbij houdt zij zich altijd aan de briefing en levert waar nodig in overleg eigen input’.