Benieuwd wie er achter de teksten zit? Laat ik je dan wat meer vertellen over mijzelf. Ik ben Marloes Nijland, geboren in 1985 en mijn leven lang woonachtig in Etten-Leur. De liefde voor schrijven zat er al vroeg in, zo zullen mijn ouders beamen. Ik heb nog schriftjes met opstellen van groep 7 en op de middelbare school liet ik mijn docent Nederlands mijn verhalen lezen. Die passie voor schrijven heb ik niet van een vreemde. Mijn moeder is lerares en schrijft toneelstukken, cabaret, musicals en liedjes. Haar broer, mijn oom dus, is sportjournalist. Een meer zakelijke schrijfstijl heb ik absoluut van mijn vader.

De keuze voor mijn opleiding aan de Universiteit van Tilburg was snel gemaakt. Ik wilde schrijven, werken met taal en tekst. Vandaar dat ik Tekst en Communicatie ging studeren en daar mijn bachelor en master haalde. Sinds die tijd werk ik als tekstschrijver, en dat is nog steeds mijn droombaan. Schrijven is een vak waar ik goed in ben, maar waar ik vooral gek op ben.

Er is nog iets dat ik van jongs af aan geweldig vind: paarden. Eigenlijk onbegrijpelijk, want mijn familie heeft weinig met dieren. Ik vind dieren daarentegen geweldig. Ze zijn puur, oprecht en knuffelbaar. Vooral paarden. Na lang zeuren, voor mijn gevoel zeker een jaar, mocht ik op negenjarige leeftijd ein-de-lijk een proeflesje op de manege volgen. Mijn moeder dacht dat ik dan wel genezen zou zijn. Echt niet dus, in de jaren daarna is de paardenliefde alleen maar groter geworden. Helemaal toen ik in de winter van 2006 terecht kwam bij het therapiecentrum op de Menmoerhoeve. Daar leerde ik pas echt wat paarden verzorgen inhield. De paarden zijn geweldig, hun therapiewerk is geweldig. Samen hebben we al heel wat meegemaakt, kijk maar eens op de blogpagina van ROS. De Menmoerhoeve is mijn tweede thuis geworden. Je bent er midden in de natuur. Ik geniet enorm van de rust, ruimte en vele dieren.

Vind je mij niet op de boerderij bij de paarden of thuis bij mijn kat Toby, dan ben ik waarschijnlijk¬†hardlopen. Nog maar vijf jaar geleden ontdekte ik deze sport. Inmiddels loop ik vooral de lange afstanden, zoals de Ten Miles. Begin 2017 haalde ik mijn diploma als assistent-trainer. Sindsdien geef ik¬†bij ARV Achilles trainingen aan mijn eigen trimgroep en aan de opstapgroep. Lesgeven en mensen motiveren vind ik net zo geweldig als het lopen zelf. Wat wil je ook, met een moeder en zusje als lerares! De appel valt niet ver van de boom…