Tot ooit, bijzonder mooie Haflinger

“Op avontuur”. Zo had ik deze maand dit blog willen openen. Het liep anders. Op 4 juli is onze Haflinger plotsklaps overleden. Tijdens een buitenrit wankelde hij en viel hij neer. Zijn nieuwe maatje kon er op tijd af springen. Bloed stroomde uit zijn neus. In paniek belde ik de therapeute, maar net als ik wist zij intuïtief dat het gedaan moest zijn. Nog een laatste stuiptrekking met zijn benen, ik zag zijn oog wegrollen, en dat was het. Stil lag hij daar terwijl wij niet wisten wat ons overkwam. Binnen een tot twee minuten kwamen we in een emotionele achtbaan terecht. Daar sta je dan, langs de kant van de weg, met een dood paard op de grond. Er stopte een auto met vader, moeder en dochter, die alle drie meteen eruit sprongen om ons te ondersteunen. Niet lang daarna kwamen de therapeute en haar man (dierenarts) aangereden. Het boerengezin kwam met de tractor, jeep en aanhangwagen aan om onze Haflinger te vervoeren. Dat tafereel hebben we niet meer aangekeken maar we zijn naar de boerderij teruggelopen met mijn pony aan de hand. Die heeft overigens de hele tijd gewoon staan grazen, zo is de natuur dan ook weer. Gelukkig, want een paard in paniek hadden we er niet bij kunnen hebben. En dan moet je ineens mensen gaan bellen met het vreselijke nieuws.

Op zaterdag is onze Haflinger naar het crematorium gebracht en hebben we afscheid kunnen nemen. Dat was mooi en nodig ook, voor een aantal cliënten. Op zondagmiddag ben ik naar de boerderij gereden omdat ik onze overgebleven kudde even moest zien. Ik wilde bij ze in de wei zitten, alleen maar zitten en tot bezinning komen. Ook dat liep anders, want precies op het moment dat ik de wei inliep, kwam de regen met bakken uit de lucht. Een symbolische afsluiting van een beladen weekend. Nu is er ruimte om te rouwen.

Dit is dus onverwacht een ode aan onze Haflinger en 5 jaar trouwe dienst en plezier. Doordat hij zich bij zijn nieuwe maatje van zijn allerbeste kant heeft laten zien, ben ik de laatste weken juist nog meer van hem gaan houden. Hij is 20 jaar geworden. Natuurlijk hadden we graag nog langer van hem genoten, maar hij heeft in die tijd bij ons zoveel levens positief beïnvloed dat dankbaarheid op z’n plaats is. Bijzonder mooi, zo was hij.

Bij de dood horen verhalen over het leven. Wat dan altijd als eerste naar boven komt, is het moment dat de therapeute en ik op zijn oude adres naar hem gingen kijken. Dat was in de winter van 2009 en er lag sneeuw. Zonder zadel heb ik in de paddock op hem gereden. Normaal ben ik heel voorzichtig, dus een vreemd paard onder je zou eng moeten zijn, voor mij wel tenminste. Maar onze Haflinger gaf zoveel vertrouwen uit zichzelf dat ik gewoon om me heen ging kijken en opmerkte dat de omgeving zo mooi was. Dat was meteen het moment dat de therapeute wist: dat paard moet ik hebben. Dat vertrouwde gevoel heeft hij nog regelmatig bij veel meer mensen opgeroepen en was een van zijn sterke eigenschappen.

Ik wil nog het begin van mijn oorspronkelijke blog met jullie delen, omdat het ook hier draait om het vertrouwen dat onze Haflinger uitstraalde. Dat luidde als volgt:
“Op avontuur! Laatst ben ik met een vriendin, die tot een aantal jaren geleden onze Haflinger reed, met de paarden ‘op avontuur’ geweest. Zo hebben we het maar genoemd, ons uitstapje buiten de gebaande paden. Mijn vriendin en ik hadden afgesproken een bosrit te gaan maken, bij mij en mijn pony en zij weer op onze Haflinger. Dat was lekker op een doordeweekse avond, geen drukte op de boerderij, geen drukte daarbuiten. Rijdend door het bos vond mijn vriendin dat ik weer langs de weg moest. Gewoon doen, samen met haar. Na een rondje door het bos besloten we het erop te wagen. We sloegen af, de weg op, naast elkaar. Een auto en een motor passeerden ons zonder dat er iets gebeurde. Mijn pony reageerde wel even maar door de steun van mijn vriendin en Haflinger voor me (die nergens op reageerde) liep hij keurig door. Zie je, dat kunnen we wel. We sloegen ergens verderop het grotere bos in, niet wetend waar we uitkwamen. Dat bleek een rondje te zijn en dus gingen we dezelfde weg terug, grotendeels in draf. Vol zelfvertrouwen kwamen we op het erf terug!”

Dit avontuur beviel zo goed dat we vaker zulke ritjes wilden maken. Mijn vriendin en ik hadden precies op 4 juli een nieuwe datum afgesproken. Ik heb haar die avond gebeld en ze is meteen afscheid komen nemen. Zij, en ik, is dankbaar voor dat ene laatste ritje dat onze Haflinger haar, en mij, gegeven heeft. Samen hebben ze laten zien dat mijn pony en ik veel meer aankunnen dan ik voor mogelijk acht, zolang ik maar vertrouw op onze kwaliteiten.

Wat deze gebeurtenis mij weer duidelijk maakt, is dat je van elk moment met je paard moet genieten. Ga dus als het kan vandaag nog even de wei in. Neem het beeld in je op en draag het elke dag bij je. Dan kun je, als het moment komt, met een goed gevoel afscheid nemen van je allerbeste maatje.

Oorspronkelijk gepubliceerd als blog op ROS Magazine.nl

Elke 6 weken nieuwsbrief ontvangen?

[contact-form-7 id="679" title="Email formulier"]

Met welk verhaal kan ik jou helpen?

Stuur je e-mail naar info@tekstschrijf-ster.nl. Dan neem ik zo snel mogelijk (telefonisch) contact met je op.

Brenda Dekkers

2x Woordwaarde

Als je Marloes een tekst voor je laat schrijven, dan kun je ervan uitgaan dat je een doortimmerd, kloppend en fijn verhaal krijgt. Met de juiste boodschap, toon en/of zoekwoorden. Ze neemt je wensen net zo serieus als haar vak. Dat komt er nou van als je zo’n sensitief, intelligent en hard werkend mens bent als Marloes. Kortom: het is een plezier om met haar te werken.

Manon

SourceRepublic

‘Marloes verdiept zich in ieder onderwerp (finance, fashion, food, lifestyle, travel) waardoor ieder artikel van hoogwaardige kwaliteit is en geheel voldoet aan de wensen van de klant. Daarbij houdt zij zich altijd aan de briefing en levert waar nodig in overleg eigen input’.